De cijfers zijn al binnen. Elf miljoen van ons staan klaar om het stokje over te dragen. In 2030 zullen de financiële diensten niet alleen anders zijn, maar ook onherkenbaar. Een mijlpaalonderzoek onder leiding van Sheldon Mills van de FCA maakt dat duidelijk. Dit is een keerpunt in een generatie. Het belooft de wrijving te onderdrukken die ons blut en verward houdt. Maar er is een addertje onder het gras. Een grote.
De belofte van automatisering
Hier is de afspraak. De meesten van ons spelen op veilig met ons geld. Te veilig. Driehonderd miljard pond staat ongebruikt op rekeningen met een lage rente. Gebruiken we traditioneel advies? Nee. Slechts negen procent doet dat. Beschermen wij ons inkomen? Slechts dertig procent heeft levens- of inkomensbescherming.
AI heeft tot doel deze kloof te dichten.
Mills stelt dat kunstmatige intelligentie de ‘informatie-asymmetrie’ kan ontmantelen die consumenten kwetsbaar maakt. Het gaat om het sluiten van de cirkel. Sneller beslissingen nemen. Goedkoper. Nauwkeuriger. Het doel is radicale efficiëntie. Omdat financiële zekerheid de basis vormt van een moderne economie, zou deze technologie iedereen een boost kunnen geven. Althans op papier.
Een recent onderzoek van Yonder Consulting onder ruim vijfduizend mensen bevestigt de belangstelling voor deze verschuiving.
20% van de volwassenen – grofweg 11 miljoen mensen – zal AI waarschijnlijk autonome beslissingen laten nemen binnen vastgestelde doelen.
Het wordt dieper. Zestien procent maakt al gebruik van AI voor persoonlijke financiële taken. Als je AI elders in je leven gebruikt, springt dat naar drieëntwintig procent. Wanneer mensen financiële producten kopen, wenden ze zich zeventien procent van de tijd tot bots. Op dit moment gebruiken de meeste mensen AI als assistent. Samenvatten. Vereenvoudigen. Vergelijken. Ze delegeren nog niet volledig.
Maar sommigen verleggen de grenzen. Dertien procent zou realtime toegang verlenen tot hun bankgegevens. Volledige zichtbaarheid. Dat is een enorme vertrouwensbarrière die moet worden overwonnen.
De wrijvingspunten
Niet iedereen is verkocht. Vierentwintig procent zei dat niets hen ertoe zou aanzetten AI voor hun geld te gebruiken. De weerstand is reëel. En gerechtvaardigd.
Mensen maken zich zorgen over datamisbruik. Ze zijn bang voor wat er gebeurt als er iets kapot gaat. Ze maken zich zorgen over het feit dat grote technologiegiganten hun financiële leven monopoliseren.
- Investeren
- Schuldenbeheer
- Belastingplanning
Dit zijn de hotspots. Waar de adoptie van AI het hoogst is. Ook waar de inzet het hoogst is.
De donkere kant van efficiëntie
Laten we eens naar de keerzijde kijken. Dezelfde motoren die portefeuilles optimaliseren, optimaliseren aanvallen. In 2030 zal fraude er niet uitzien als 2024. Het zal sneller gaan. Goedkoper. Schaalbaar. En angstaanjagend overtuigend.
Deepfakes komen eraan. Synthetische identiteiten zijn er. Gepersonaliseerde social engineering betekent dat een oplichter precies weet wat u wilt horen voordat hij of zij u belt.
Verdedigers moeten gelijke tred houden, anders verliezen ze volledig terrein.
De evaluatie waarschuwt dat bestaande zwakheden in de cyberbeveiliging met meedogenloze snelheid zullen worden uitgebuit. Om terug te kunnen vechten moeten bedrijven en toezichthouders over dezelfde AI-capaciteiten beschikken als de aanvallers. Het is een wapenwedloop. U hebt realtime gegevensuitwisseling nodig. Er is coördinatie nodig voordat de schade escaleert. Niet daarna.
Wie blijft er achter?
Deze technologie creëert winnaars. Digital native bedrijven zullen snel opschalen. De toetredingsdrempels kunnen voor sommigen zelfs lager zijn. Maar hier zit het probleem.
Als AI van hoge kwaliteit een luxe is waar slechts enkelen toegang toe hebben, zal dit de kloof tussen de financieel zelfverzekerde mensen en de rest van ons vergroten. Of dat zegt het rapport. Maar als het goed wordt ontworpen, kan AI ook de resultaten radicaal verbeteren voor degenen die ondersteuning nodig hebben. Het verschil tussen insluiting en uitsluiting hangt af van het ontwerp. Niet alleen coderen.
Toezichthouders proberen zich voor te bereiden. Het bestuur van de FCA heeft een routekaart geschetst. Ze willen AI-diensten van algemeen belang ontwikkelen. Versterk het toezicht. Lanceer later dit jaar een gids over goede en slechte praktijken op het gebied van AI. Ashley Alder zegt dat het doel slimmere regelgeving is. Meer efficiëntie.
Maar is de regelgeving snel genoeg?
De menselijke kosten
Soms faalt de technologie op kleine, stille manieren die levens ruïneren. Neem Richard Hogwood. Hij is echtscheidingsadvocaat. Hij heeft het over huwelijkscontracten.
Hij zegt dat AI zestig procent van een huwelijkse voorwaarden kan opstellen. Eenvoudig. Het boilerplate-gedoe. Maar de overige veertig procent? Dat is waar de nuance leeft. Dat is de specifieke context van het koppel. De verborgen variabelen. Als AI het hele document schrijft, zie je de gaten misschien pas als het huwelijk instort. En dan begint de rechtszaak. En de kosten rijzen de pan uit.
Katie Horne van Flagstone wijst erop dat neobanken traditionele banken al tot aanpassing hebben gedwongen. De concurrentie is hevig. Klanten eisen betere ervaringen. Banken investeren zwaar. AI is het volgende instrument in dat arsenaal.
Dus hier staan we. Twintig miljoen volwassenen zijn bereid hun financiële keuzes uit te besteden aan machines. Elf miljoen van hen zullen waarschijnlijk volledig autonoom worden.
Wij ruilen privacy in voor gemak. We ruilen menselijk oordeel in voor algoritmische precisie. De middelen om ons te beschermen bestaan. De middelen om ons pijn te doen bestaan ook. Welke schaalt het eerst? Niemand weet het eigenlijk nog.
“Over het algemeen ontdekken we de ‘ontbrekende 40%’ pas als het te laat is.” – Richard Hogwood
Misschien.
