Vergeet de Hollywood-explosies. Een conventioneel verdovingspistool is verrassend low-tech. Het lijkt op een zaklamp. Hij werkt op standaard 9 volt batterijen. Dat is alles. De magie gebeurt binnenin.
De batterij levert stroom aan een circuit. Dit is niet zomaar een draadlus. Het is een complex web van componenten die zijn ontworpen om één ding te doen: de spanning verhogen. Transformers vergroten de kracht. We hebben het over 20.000 tot 150.000 volt. Het amperage daalt echter. Hoge spanning, lage stroom. Dat onderscheid is van belang.
Een oscillator speelt een sleutelrol. Het fluctueert de stroom. Hierdoor ontstaat een specifiek pulspatroon. Elektriciteit stroomt niet alleen; het pulseert. Die puls laadt een condensator op.
De condensator slaat de lading op. Het bouwt potentiële energie op. Vervolgens wordt alles in één keer vrijgegeven. De energie reist naar de elektroden. Dit zijn de “zakelijke uiteinden” van het apparaat. Twee metalen punten. Wanneer je ze tegen een doel drukt, springt de opgeslagen lading over het gat. ZAP.
Het kernmechanisme is gebaseerd op het opvoeren van de spanning tot extreme niveaus terwijl de stroomsterkte laag blijft, waarbij gebruik wordt gemaakt van een oscillator om pulsen te creëren die een condensator opladen voor onmiddellijke ontlading.
Dit ontwerp bestaat al tientallen jaren. Het is eenvoudig omdat het niet ingewikkeld hoeft te zijn. Een 9 volt batterij is goedkoop. Transformatoren zijn goedkoop. Het resultaat is een apparaat dat een schokkende ervaring biedt zonder het gevaar van dodelijke stroom. Het gaat om controle. En pijn. Geen blijvende schade. Gebruikelijk.
Hoe Taser-elektroden spanning leveren
De mechanica is brutaal eenvoudig. In het apparaat bevinden zich twee metalen platen die als elektroden fungeren. Ze zitten in het circuit met een opening ertussen. Vanwege die kloof ontstaat er aan beide kanten een enorm spanningsverschil. Het is wachten op een brug.
Als je dat gat opvult met een geleider, bijvoorbeeld het lichaam van de aanvaller, sluit het circuit. De elektrische pulsen stoppen niet zomaar. Ze rennen van de ene elektrode naar de andere. Maar ze kiezen niet voor de weg van de minste weerstand. Ze dumpen elektriciteit rechtstreeks in het zenuwstelsel van alles wat in de weg staat.
De elektrische pulsen proberen van de ene elektrode naar de andere te bewegen, waardoor elektriciteit in het zenuwstelsel van de aanvaller terechtkomt.
Dit gaat niet over de schokwaarde. Het gaat om overschrijven. De externe elektroden dwingen de elektrische signalen van het lichaam tot kortsluiting. Spiercontrole wordt vervangen door het signaal van het apparaat. Daarom gaat het doel naar beneden. Het spanningsverschil is de motor. De geleider is de brandstof. Het zenuwstelsel is het slachtoffer.
