Groter dan Jupiter. Lichter dan een ademteug. Het klinkt als een natuurkundige fout, maar de lucht trekt zich niets aan van onze verwachtingen. Astronomen hebben twee ‘super-puff’-planeten gevonden, reuzen die bijna niets wegen.
Ze draaien rond een verre ster. Op ruim 1100 lichtjaar afstand, in het zuidelijke sterrenbeeld Volans, de vliegende vis. Als je nog nooit een sterrenpatroon van een vliegende vis hebt gezien, stel je het dan voor als een rustig hoekje in het donker. Deze planeten zijn de vederlichte kampioenen van de ruimte.
George Dransfield leidde het team vanuit de Universiteit van Oxford. Ze zegt dat ze helemaal niet compact zijn. Denk aan scheerschuim. Geen suikerspin, die trekt en uitrekt, maar een klodder. Een stevige, luchtige klodder, net uit het blik. Dat is hun dichtheid.
NASA’s TESS-satelliet heeft ze opgemerkt. Voordien had geen enkele exoplaneet van deze omvang zo’n lage massa. Het zijn de lichtste grote planeten die we ooit hebben bevestigd. Jupiter? Vergeet het. De gasreus is tot 35 maal dichter. Het zou je verpletteren; deze trekjes zouden er waarschijnlijk gewoon… zijn. Zwevend.
“Deze twee planeten hebben een dichtheid die vergelijkbaar is met die van een klodder scheerschuim,” zei Dransfield.
Dus wat zijn ze? Waarschijnlijk waterstof. Waarschijnlijk helium. Standaard gasingrediënten. Dransfield denkt dat ze wit of blauw kunnen zijn, afhankelijk van hoe hun wolken hangen. Roze? Nee. Het zijn geen zoete lekkernijen.
Zeldzame beesten. Het aantal echte superwolken bedraagt minder dan 40. NASA heeft in totaal bijna 6,30 exoplaneten gecatalogiseerd. Dit zijn de vreemde. De statistische uitschieters. Ze vormen zich in dikke gasschijven rond jonge sterren en verliezen vervolgens hun massa. Net als een ballon die miljarden jaren lang lucht lekt, blijven ze enorm, maar worden ze licht.
Waarom naar ze kijken? Waarom staren in de diepvries van afstanden van 9,7 biljoen kilometer?
We lossen de puzzel op van hoe planeten zichzelf bouwen. Deze geesten vertellen ons iets over de regels. Over wat blijft, wat gaat.
We zullen wachten op NASA’s Webb-ruimtetelescoop. Het zal hun atmosfeer opsnuiven, de chemicaliën bevestigen. Tot die tijd weten we gewoon dat ze er zijn. Groot, licht en vreemd.
