Samuel F.B. Morse begon niet als een technisch genie. Hij begon als schilder met een twijfelachtige aandachtsspanne.
Morse, geboren in 1791 in Charlestown, Massachusetts, was de zoon van Jedidiah Morse, een geograaf en predikant die waarschijnlijk droomde dat zijn zoon in zijn voetsporen zou treden. In plaats daarvan dreef Samuel weg. Hij was een onstabiele student aan de Phillips Academy. Zijn ouders probeerden hem in de richting van de ernst te sturen en stuurden hem naar Yale. Daar bleef hij een onverschillige geleerde.
Maar elektriciteit boeide hem.
Terwijl zijn ouders bedroefd waren door zijn liefde voor het schilderen van miniatuurportretten, was Morse druk bezig met het luisteren naar lezingen over een onderwerp dat destijds nauwelijks werd begrepen. Elektriciteit. Toen was het onduidelijk. Het is nu alles.
Morse studeerde af in 1810 en nam een baan als klerk in Boston. Het duurde niet lang. Schilderen bleef zijn ware roeping. In 1811 financierden zijn ouders een reis naar Engeland, zodat hij bij Washington Allston kon studeren. De oorlog van 1812 woedde. Morse, geplaagd door Engelse minachting voor Amerikanen, werd fel pro-Amerikaans. Toch bleef hij de Engelse artistieke normen aanvaarden. Hij hield van de ‘historische’ stijl. Grote poses. Briljante kleuren. Romantische legendes speelden zich af op de voorgrond.
Toen hij in 1815 terugkeerde naar New York, gaf het Amerikaanse publiek niets om zijn historische doeken. Ze wilden portretten. Morse heeft zich dus aangepast.
Hij werd een rondreizende schilder door New England, New York en South Carolina. Uiteindelijk vestigde hij zich in New York City. Daar schilderde hij enkele van de mooiste Amerikaanse portretten ooit gemaakt. Hij combineerde technische vaardigheid met gedurfde karakterschetsen, waarbij hij een vleugje Engelse romantiek behield.
Het geld was krap in die eerste jaren. Maar Morse was sociaal. Hij bewoog zich in kringen met intellectuelen, de rijken en politieke conservatieven. Hij had een gave voor vriendschap.
Onder zijn opmerkelijke vrienden bevond zich de markies de Lafayette, een Franse held van de Amerikaanse Revolutie. Morse steunde de liberale hervormingen van Lafayette in Europa. Hij raakte ook bevriend met romanschrijver James Fenimore Cooper. Ze deelden eigenschappen. Beiden waren vurige republikeinen met een aristocratische smaak. Beiden leden onder de Amerikaanse voorkeur voor Europese kunst.
Morse had ook leiderschapskwaliteiten.
In 1827 hielp hij bij de oprichting van de New York Journal of Commerce. De krant weigerde theateradvertenties in een campagne tegen theatrale losbandigheid. Hij was een van de oprichters van de National Academy of Design, opgericht om het respect voor Amerikaanse schilders te vergroten. Van 1826 tot 1845 was hij de eerste president.
Dit was de man die spoedig de manier waarop de mensheid communiceert zou veranderen. Voordat de code zijn naam droeg, was hij slechts een worstelende kunstenaar die zin probeerde te geven aan een wereld die zijn visie nog niet waardeerde. Hij wist het toen nog niet, maar zijn volgende hoofdstuk zou afstand opnieuw definiëren. De borstel zou terzijde worden gelegd. De draad zou het overnemen.
Hoe morsecode de communicatie voor altijd veranderde
Het oorsprongsverhaal van de telegraaf gaat minder over techniek en meer over verveling op zee. In 1832 bevond Samuel Morse zich op een schip dat terugkeerde van zijn kunststudie in Europa. Hij hoorde een gesprek over elektromagneten. Dat stukje kennis leidde tot een idee. Het was niet de eerste keer dat iemand een elektrisch signaal probeerde uit te zenden. Mensen hadden al sinds 1753 geëxperimenteerd. In 1774 vlogen korteafstandsberichten over draden. Maar Morse geloofde dat zijn concept uniek was. Hij had ongelijk, maar hij wist het niet. In 1835 had hij een werkend model gebouwd. Het was ruw. Het werkte over een paar meter.
Morse was nog geen fulltime uitvinder. Hij was een schilder. Hij gaf les aan de Universiteit van de stad New York. Hij stelde zich kandidaat voor het burgemeesterschap van New York City vanwege anti-immigranten en anti-katholieke tickets. Hij gaf om politiek en kunst. De telegraaf was een bijproject. Toen veranderde alles.
In 1837 verlegde hij de focus. Een collega-chemicus genaamd Leonard Gale liet hem kennismaken met het onderzoek van Joseph Henry. Henry had krachtige elektromagneten gebouwd. Dit was de ontbrekende schakel. Met de technologie van Henry kon Morse een signaal 16 kilometer ver duwen. Zijn originele model haalde slechts 12 meter. De sprong was enorm.
Alfred Vail kwam als volgende tussenbeide. Hij had toegang tot ijzerfabrieken in Morristown, New Jersey. Hij zorgde voor materiaal en arbeid. Hij werd partner. Gale sloot zich ook bij hen aan. Het team had een taal nodig voor de klikken. In 1838 hadden ze het. Punten en streepjes. Dit werd Morsecode. Het was een eenvoudig systeem dat een complex probleem oploste. Het zorgde ervoor dat de menselijke taal zich met de snelheid van elektriciteit kon voortbewegen.
Het verkrijgen van financiering was moeilijker dan het bouwen van de machine. Morse probeerde het Congres te interesseren. Hij faalde. Hij probeerde het in Europa. Hij faalde opnieuw. Hij stond alleen in zijn volharding. Zijn partners gaven het op. Morse bleef aandringen. Uiteindelijk stemde het Congres in 1843 ermee in de eerste linie te financieren. Het liep van Baltimore naar Washington, D.C.
De lijn werd geopend in 1844. Op 24 mei stuurde Morse het eerste bericht. “Wat heeft God tot stand gebracht.” Het was een bijbelse verwijzing. Het was ook een machtsdemonstratie. Afstand was niet langer een barrière.
De juridische strijd om telegraafpatenten
Succes trekt vijanden aan. Morse’s partners keerden zich tegen hem. Rivaliserende uitvinders aangeklaagd. Hij vocht terug. Hij was van nature een controversieel figuur. Zijn vader was vergelijkbaar. Morse maakte ruzie over kunst met John Trumbull. Hij kwam in botsing met unitariërs en katholieken. Hij vocht tegen Ierse immigranten en abolitionisten. Hij kreeg zelfs ruzie met François Gouraud over daguerreotypie. Morse was een van de eerste Amerikaanse beoefenaars van die fotografiestijl. Hij deinsde niet terug.
De telegraafrechtszaken waren het grootst. Ze sleepten zich jarenlang voort. Het conflict eindigde in 1854. Het Amerikaanse Hooggerechtshof oordeelde in het voordeel van Morse. Zijn octrooirechten werden verstevigd. Deze beslissing bepaalde decennialang de sector. Het stelde hem in staat rijkdom op te bouwen. Zijn roem groeide langs de lijnen die zich over de Atlantische Oceaan uitstrekten.
Hij kocht Locust Grove in 1847. Het was een landgoed nabij Poughkeepsie, New York. Het keek uit op de Hudson River. Begin jaren vijftig van de negentiende eeuw bouwde hij daar een herenhuis. Het was in Italiaanse villastijl. Hij bracht er de zomers door. Zijn grote familie sloot zich bij hem aan. Kinderen. Kleinkinderen. Hij keerde in de winter terug naar New York City. Zijn huis in bruine steen was zijn basis.
Waarom morse belangrijk is in het digitale tijdperk
Morse groeide uit tot een patriarch. Hij had een golvende baard. Hij werd een filantroop. Hij gaf geld aan het Vassar College. Hij was daar oprichter en trustee. Hij doneerde aan Yale. Hij steunde kerken en seminaries. Hij financierde Bijbelgenootschappen en matigheidsgroepen. Hij hielp arme kunstenaars. Hij gebruikte zijn rijkdom om de cultuur vorm te geven.
De wereld veranderde snel tijdens zijn leven. De telegraaf heeft het verkleind. Na zijn dood in 1872 kwamen andere uitvindingen in de schijnwerpers. De telefoon. Radio. Televisie. Het internet. Morse’s bekendheid vervaagde. Mensen vergaten de man achter de punten en streepjes. Maar zijn kunst bleef. Hij wilde nooit bekend staan als portretschilder. Hij wilde uitvinder worden. Nu worden zijn schilderijen gevierd. Ze zijn krachtig. Gevoelig.
Hij schilderde Lafayette. Hij schilderde William Cullen Bryant. Hij schilderde andere prominente mannen. Deze werken worden tentoongesteld in de Verenigde Staten. Het aantal telegrafisten is tot bijna nul gedaald. De technologie is verouderd. Toch overleeft zijn herinnering. De Morse Telegraph Club werd opgericht in 1942. Het bewaart de geschiedenis van de telegrafie. Het Smithsonian houdt zijn instrument uit 1837 vast. Locust Grove is een nationaal historisch monument.
We leven in een wereld die is gebouwd op directe communicatie. Wij beschouwen het als vanzelfsprekend. Wij scrollen. Wij klikken. We verwachten antwoorden binnen enkele seconden. Morse bracht die kettingreactie op gang. Hij maakte van een gesprek op een schip een mondiaal netwerk. Hij stuurde niet alleen berichten. Hij veranderde de manier waarop mensen omgaan met afstand. De code die hij heeft gemaakt, wordt nog steeds onderwezen. Niet omdat we het gebruiken om oorlogsboodschappen te sturen. Maar omdat het de eerste stap was. De eerste schakel in de keten die naar dit scherm leidt.
Het internet is slechts een snellere telegraaf. Het is allemaal met elkaar verbonden. En het begon allemaal met een punt.
