Hilary Swank występuje w roli Erin Gruwell, nauczycielki, która przybywa do Wilson High School w Long Beach z idealizmem i załamanym sercem. To jej pierwszy dzień. Szok był natychmiastowy.
Nie należy do klasy entuzjastycznych uczniów. Nadepnęła na beczkę z prochem.
Jej uczniowie to wybuchowa mieszanka nastolatków afroamerykańskich, latynoskich i azjatyckich. Część z nich należy do gangów. Inni to przestępcy. Wielu pochodzi z biednych obszarów, gdzie jedyną ważną lekcją jest przetrwanie. Nie chcą się uczyć. Chcą po prostu przetrwać dzień. Nienawidzą się nawzajem. Wierzą, że system edukacji to tylko płot, miejsce, w którym czekają, aż dorosną, aby uciec.
Erin próbuje. Każdego dnia stara się jak może, aby przyciągnąć ich do siebie. Odmawiają.
W całej szkole słychać strzał
Następnie getto wkracza do szkoły.
Dwa rywalizujące ze sobą gangi zaczęły do siebie strzelać. Motyw? Nienawiść rasowa. Rzeczywistość przemocy ulicznej zderza się ze sterylnymi ścianami klas. Erin dowiaduje się, że jeden z latynoskich uczniów w jej klasie był świadkiem strzelaniny. Potem znajduje w swojej klasie rasistowską kreskówkę.
To nie tylko wydarzenia. Są to materiały edukacyjne.
Erin ich używa. Zmusza swoich uczniów do zmierzenia się z gniewem, który noszą w sobie i gniewem, z którym borykają się na zewnątrz. Po raz pierwszy słuchają.
Ale to działa w obie strony. Erin musi zdjąć różowe okulary. Musi zrozumieć, że jej uczniowie każdego dnia walczą o przetrwanie. Widzi ich historie. Zaczynają ją widzieć.
Literatura jako broń
Erin zdała sobie sprawę, że potrzebuje mostu. Muzyka z amerykańskiego getta pomogła, ale to nie wystarczyło. Potrzebuje literatury z innego rodzaju getta.
Przynosi Dziennik Anny Frank.
To proste narzędzie. To potężna rzecz. Poprzez słowa Anny Erin uczy swoich uczniów, jak to jest żyć w świecie nietolerancji. Uczy ich, jak trudno jest żyć w społeczeństwie, w którym panuje segregacja rasowa i klasowa.
Ona widzi też coś innego. Każdy uczeń ma swoją historię. Obrażenia. Kawałek historii.
Dlatego daje im nowe zadanie.
Siła pamiętnika
Zapisz to.
Erin prosi uczniów o prowadzenie dziennika. Dokumentuj swoje myśli, lęki i doświadczenia. Na początku wydawało się, że to tylko praca. Kolejna kartka papieru do stracenia.
Ale potem zaczęli czytać sobie nawzajem notatki.
Bariera się zapada. Zdają sobie sprawę, że niczym się nie różnią. Łączy ich wspólny ból, który wykracza poza rasę i przynależność do gangów. Rozumieją, że nie ma sensu czekać 18 lat, żeby zacząć żyć pełnią życia.
Prowadzenie dziennika nie jest już pracą domową. Stają się urządzeniami ratującymi życie.
Najdalej poszła Erin Gruell. Kontaktuje się ze swoimi uczniami w sposób, jakiego nigdy sobie nie wyobrażała. Klasa się zmieniła. Studenci się zmienili. Kiedy te dzieci w końcu się obudziły, system, który próbował je ograniczać, zaczął zawodzić.
Nie czekają już tylko na wyjazd. Zaczynają żyć.
A praca jeszcze się nie skończyła.
